πάρτο Λίζα και κάντο κορνίζα

.

Αν οι γραφιστικές αρετές των περιοδικών και των εικονογραφημένων βιβλίων έλκουν το μάτι σας, σίγουρα θα έχετε ευχηθεί να μπορούσατε κοσμήσετε το χώρο σας με αυτές χωρίς να καταφύγετε στο βάρβαρο σκίσιμο των σελίδων. Φαίνεται λοιπόν πως κάποιος designer είχε την ίδια σκέψη με σας, αφού η κορνίζα αυτή δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί ανοιχτά βιβλία και να καδράρει το περιεχόμενό τους.

Το πλαίσιο αποτελείται από ένα εννιαίο κομμάτι μετάλλου, ώστε να αποφεύγονται κατασκευαστικές ατέλειες και φθορές από το χρόνο. Η εσωτερική προθήκη είναι κατασκευασμένη από χυτό πλαστικό και έχει το σχήμα ανοιχτού βιβλίου, ενώ τα τρία επιμέρους τμήματα (γυαλί, προθήκη και πλαίσιο) συγκρατούνται μεταξύ τους με μαγνητικά κλιπς κάνοντας τη χρήση και ρύθμιση της κορνίζας απλή, εύκολη και γρήγορη.

Με τον τρόπο αυτό, η γραφιστική δουλειά των συντακτών ανάγεται σε έργο τέχνης, και ταυτόχρονα σε ένα έκθεμα με το χαρακτηριστικό του εφήμερου. Η κορνίζα σας δίνει τη δυνατότητα να εκθέσετε κάθε φόρα την αγαπημένη σας σελίδα, αλλάζοντας τη διακόσμηση ανάλογα με τις διαθέσεις και την ψυχολογία σας. ή ακόμη και ανάλογα με τον αναμενόμενο επισκέπτη. Ρομαντική πρόσκληση σε γεύμα; "Η ιστορία του τανγκό". Ανοιχτές ερωτικές βλέψεις; "Κάμα Σούτρα". Καφές με τη γειτόνισσα; "Οι συνταγές της Βέφας". Προσπάθεια εντυπωσιασμού; Δοκίμια του Κορνήλιου Καστοριάδη...

Συμβολικά, η χρήση μιας τέτοιας κορνίζας αποθεώνει τους διπλούς κώδικες της μεταμοντέρνας κουλτούρας. Αν η φωτογραφική αναπαραγωγή των εικόνων παραχώρησε τη θέση του έργου τέχνης στο πιστό του αντίγραφο, η κορνίζα προχωρά σε μία δεύτερη αντικατάσταση: αυτή του αντιγράφου από τη βιβλιογραφική αναφορά. Έτσι, η κάθε σελίδα που καδράρετε, αποτελεί και μια μεθερμηνεία του αντικειμένου που αφορά. Η Μόνα Λίζα δεν είναι πια η Μόνα Λίζα, αλλά μια εικόνα της στον Κώδικα Ντα Βίντσι (αν όχι σε ένα σκανδαλοθηρικό δημοσίευμα περί του Κώδικα Ντα Μήτσι). Δικαίως αινιγματικό λοιπόν το χαμόγελο, εύλογος και ο τίτλος ...

Εσείς τί θα δημοσιεύατε;

e-κορνίζα

Προφέρεται “η κορνίζα” με την ορθογραφία (e) να διευκρινίζει ότι πρόκειται για μία ηλεκτρονική κορνίζα της ψηφιακής εποχής. Η κατασκευάστρια Philips θα μπορούσε να τη διαφημίζει με το σλόγκαν "αναμνήσεις πάντα φρέσκες". Εδώ δεν υπάρχει πατίνα, η εικόνα δεν παλιώνει. Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια δεν περνούν από πάνω της. Η φωτογραφία παύει να είναι η ίδια μια ανάμνηση – μένει μια απλή εικόνα, αλώβητη από το χρόνο. Μια φωτογραφία που δεν θα κιτρινίσει ποτέ, δεν θα κάνει ρωγμές, δεν θα τσακίσει στις γωνίες. Μια φωτογραφία που δεν θα παλιώσει μαζί μας, δεν θα μπει στο σεντούκι, ούτε στο κουτί που αναμοχλεύει τις αναμνήσεις μας.
Εδώ, η ανάμνηση δεν είναι πλέον απτή. Είναι περισσότερο εικονική από ποτέ. Σβήνει αν τη βγάλεις από την πρίζα. Παύει να υφίσταται μόλις εκλείψει η ηλεκτρική ενέργεια που την τροφοδοτεί.
Δίχως την υλική της υπόσταση, η φωτογραφία δεν είναι πλέον φετίχ. Μπροστά στην ίδια κορνίζα, οι εικόνες εναλλάσσονται, οι αναμνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Όχι σε μια αλληλουχία που ακολουθεί τη ροή της σκέψης, τη φυσική διαδοχή των εικόνων ενός συνειρμού, παρά σε μία σειρά ηλεκτρονικά προκαθορισμένη και αποθηκευμένη στη μνήμη της κορνίζας. Η εικόνα είναι ασταθής, αναποφάσιστη για το ποια ιστορία να διηγηθεί. Αποσπασματική. Κατακερματισμένη. Διχασμένη όπως και η ζωή στη μεταμοντέρνα μας εποχή.
Και ταυτόχρονα πιο ζωντανή από ποτέ: φωτεινή, λαμπερή – το ίδιο μάλιστα λαμπερή στο φως ή στο σκοτάδι, κινούμενη σαν αληθινή.
Η στιγμή που ζήσαμε παγώνει στο χρόνο, όχι όμως και η φωτογραφία. Αυτή γεννιέται άυλη και καταδικασμένη να τριγυρνά σε σκληρούς δίσκους, CD και memory sticks. Μια φωτογραφία που δεν πρόλαβε να γίνει χαρτί κι έτσι δεν υπόκειται στους κανόνες φθοράς του αδυσώπητου χρόνου. Η στιγμή που ζήσαμε δεν «αποτυπώνεται». Συνεχίζει να αιωρείται στο χρόνο, σαν ένα φάντασμα, σαν μια υπόθεση που δεν έχει ξεκαθαρίσει παρά γυρίζει πίσω για να κλείσει ανοιχτές εκκρεμότητες.

.

Η ηλεκτρονική κορνίζα είναι ένα αντικείμενο αναπαραγωγής των αναμνήσεων εντυπωσιακό, ζωντανό και με νέες πρωτότυπες δυνατότητες. Μια συσκευή που προγραμματίζεται εύκολα και γρήγορα, που μπορεί να αλλάξει, αλλά και να διηγηθεί ιστορίες με τη διαδοχή των εικόνων της. Μια συσκευή που δεν καταργεί τη λειτουργία της ανθρώπινης μνήμης, απλά την εκφράζει μέσα από μια καινούρια φαινομενολογία της ανάκλησης. Ναι, ζούμε στην εποχή των εικόνων. Εικόνων που δεν κιτρινίζουν, δεν ψηλαφίζονται και δεν ποτίζουν από τα δάκρυα της θύμησης. Μήπως όμως δεν θα έπρεπε να κλείσουμε την αφή απ’ έξω;

τη... δροσιά του νά 'χεις

Τα ποτήρια Assam, Pavina and Canteen διαθέτουν διπλά τοιχώματα από βορικοπυριτικό ύαλο (borosilicate glass) κάνοντας το αγαπημένο σας ποτό να φαίνεται πως επιπλέει. Το συγκεκριμένο είδος γυαλιού έχει μεγάλη αντοχή στις θερμοκρασιακές μεταβολές και επιτρέπει την κατασκευή πολύ λεπτότερων τοιχωμάτων απ' ότι το συμβατικό γυαλί. Τα χαρακτηριστικά αυτά κάνουν το υλικό κατάλληλο για ποτήρια με διπλή υάλωση: με τον τρόπο αυτό, μπορείτε να απολαμβάνετε το αφέψημά σας χωρίς να καίτε τα δάχτυλά σας. Χάρη στη διπλή υάλωση, τα ζεστά ποτά παραμένουν ζεστά για πολύ περισσότερο, όπως άλλωστε και τα κρύα διατηρούν τη δροσιά τους. Έτσι, μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι μια δεκάλεπτη καθυστέρηση δεν θα αποτρέψει τον τελικό αποδέκτη να εκστομίσει: "τη δροσιά του νά 'χεις".



Η στενή βάση μπορεί να δημιουργεί προβλήματα ευστάθειας, ωστόσο επιτρέπει το σίγουρο κράτημα ακόμη και από τα μικρότερα χεράκια. Ο σχεδιασμός των μοντέλων Pavina χαρακτηρίζεται από μία αντίστοιχη στένωση κοντά στο χείλος που δημιουργεί την εντύπωση της σφαιρικότητας. Κάτι τέτοιο είναι εφικτό μόνον λόγω της διπλής υάλωσης που διατηρεί το εσωτερικό τοίχωμα κατακόρυφο. Σε κάθε άλλη περίπτωση, μια τέτοια στένωση του χείλους δεν θα σας επέτρεπε να τα... πιείτε και τόσο εύκολα.

Προς τί ο μύθος;

Στα 30 χρόνια της ιστορίας του, το Golf ακολούθησε μια εξελικτική πορεία που κράτησε ανέπαφο το design, εξελίσσοντας σταδιακά το styling με μικροεπεμβάσεις και διακριτικές αλλαγές των αναλογιών. Η εξέλιξη από την 1η γενιά στην 5η, δεν προσέφερε στην πραγματικότητα κάτι νέο στην ίδια την αυτοκίνηση.

Η μηχανολογική αρτιότητα δε διαφέρει σημαντικά σε σχέση με τα μοντέλα άλλων κατασκευαστών. Η αξιοπιστία, όπως τουλάχιστον αποδεικνύεται από τις σχετικές έρευνες ακόμη και στην ίδια τη Γερμανία, δεν ξεπερνά εκείνη των ιαπώνων. Ενώ, η εποχή της σαφούς υπεροχής στον τομέα της παθητικής ασφάλειας έχει παρέλθει, με ολοένα και περισσότερους κατασκευαστές να συνωστίζονται στο υψηλότερο βάθρο των δοκιμών πρόσκρουσης. Η άνεση της ανάρτησης, ακόμη και αν σε κάποιες περιπτώσεις του παρόντος είναι ισάξια, ποτέ δεν υπερείχε εκείνης των γαλλικών αυτοκινήτων. Ενώ, η οδική συμπεριφορά ποτέ δεν υπήρξε κατεξοχήν χαρακτηριστικό γνώρισμα των Γερμανικών κατασκευών – όχι τουλάχιστον περισσότερο από ότι των ιταλικών.

Πού κρύβεται τότε η τεράστια εμπορική επιτυχία του Golf; Στην ομοιογένεια; Αν δεχθούμε κάτι τέτοιο για το σημερινό μοντέλο, που προβάλλει καλό σε όλους τους τομείς, δε συμβαίνει το ίδιο με το μοντέλο της 3ης λ.χ. γενιάς. Παρόν την εποχή της μονομανίας με την παθητική ασφάλεια, το Golf III είχε μεν τα ηνία στον εν λόγω τομέα, την ίδια στιγμή όμως που οι αναιμικές αποδόσεις των κινητήρων του (45 και 60 ίπποι για τις δημοφιλείς εκδόσεις της Ελληνικής αγοράς) το κατέτασσαν τελευταίο σε ενεργητική ασφάλεια. Επιεικώς αείμνηστη είναι η προσπάθεια γερμανικών ειδικών εντύπων της εποχής να αποδείξουν τη συνολική υπεροχή του Golf, στηριζόμενα σε μαθηματικές αλχημείες που έδιναν στην παθητική ασφάλεια ένα συντελεστή σπουδαιότητας δέκα (10) φορές μεγαλύτερο από εκείνον της ενεργητικής. Σαν να ισχυρίζονταν δηλαδή, ότι το να αποφύγεις το ατύχημα ήταν (δέκα φορές) λιγότερο σημαντικό από το να περιορίσεις τους τραυματισμούς από αυτό.

Και για να επιστρέψουμε στο παρόν, γιατί δεν είναι αντίστοιχα ομοιογενές ένα Renault Megane, που με εξαίρεση το απλά καλό φινίρισμα, υπερέχει σε πλήθος τομέων όπως η ασφάλεια (το 1ο μικρομεσαίο στην ιστορία με βαθμολογία 5 αστέρων στο NCAP), οι επιδόσεις (98 ίπποι στα 1.4 έναντι των μέχρι πρότινος 75 στη βασική έκδοση του Golf), η παραδειγματική άνεση και οδική συμπεριφορά κ.λ.π.; 'Η μία Toyota Corolla, με την παροιμοιώδη αξιοπιστία, την άριστη ποιότητα κατασκευής, τον κινητήρα με το βέλτιστο συνδυασμό απόδοσης/κατανάλωσης κ.ο.κ.;

Η επιτυχία του Golf κρύβεται στο marketing και τη σημειολογία του σχεδιασμού, ή διαφορετικά στον σχεδιαστικό συμβολισμό της τεχνολογικής υπεροχής.
Αλλά και στο marketing που πάντα κατάφερνε εύστοχα να προβάλλει τις ποιοτικές και χρονικές πρωτιές του εκάστοτε μοντέλου. Στην πρώτη και δεύτερη γενιά, την πρακτικότητα του hatchback που εισήγαγε ο Ιταλός σχεδιαστής Giugiaro 7 χρόνια μετά την πρωτοπορία του Renault 16 εμμένοντας ακόμη και στις προεξέχουσες ακμές της πέμπτης πόρτας.Στην τρίτη γενιά, το marketing απογείωσε την πρωτιά στην παθητική ασφάλεια, ανάγοντάς την στον σημαντικότερο παράγοντα επιλογής των αυτοκινήτων για χρόνια. Ενώ, από εκεί και πέρα, ο μύθος είχε ήδη κτιστεί... Διατηρώντας αναλοίωτα τα βασικά χαρακτηριστικά από γενιά σε γενιά, η VW έρχονταν να πείσει για την ορθότητα των αρχικών της επιλογών με το οπτικοποιημένο μήνυμα μιας κατασκευής τόσο ανώτερης που μόνο στα σημεία μπορούσε να βελτιώθεί. Η τέταρτη γενιά του Golf μέχρι πρόσφατα διαφημίζονταν απένταντι στα πλεονεκτήματα των ανταγωνιστικών μοντέλων με το επιχείρημα: «Μα δεν είναι Golf» (δια στόματος συζύγου απέναντι στη συνηγορία μιας άλλης επιλογής του συζύγου). Την ίδια στιγμή, η υψηλότερη τιμολογιακή πολιτική και η λίστα αναμονής (γιατί άραγε η VW δεν προλάβαινε να παράγει, τη στιγμή που η Toyota κάλυπτε μια αντίστοιχη ζήτηση του Corolla;) συνιστούσαν ένα ακόμη διαφημιστικό πλεονέκτημα: «Ποιό αυτοκίνητο έχει τις καλύτερες επιδόσεις; Ποιό αυτοκίνητο έχει τον πλουσιότερο στάνταρ εξοπλισμό; Ποιό αυτοκίνητο προσφέρει το ευνοϊκότερο πρόγραμμα χρηματοδότησης; Δεν έχει σήμασία. Γιατί τώρα το Golf είναι ετοιμοπαράδοτο!» Για να καταλήξουμε τελικά στο σημερινό σλόγκαν: «Μερικοί μύθοι, δεν πεθαίνουν ποτέ!».

Όμως πέρα από το μύθο, ο σύγχρονος αγοραστής του VW Golf αγοράζει κάτι ακόμα – εξίσου σημαντικό: αγοράζει το συμβολισμό της ανωτερότητας, τεχνολογικής και κατ’ επέκταση κοινωνικής.

Ο ήχος της πόρτας που «σφραγίζει» την είσοδό σου στην καμπίνα, είναι η υπόσχεση της ασφάλειας και της αξιοπιστίας. Και παρότι αυτός, ο βαρύγδουπος ήχος δεν αποτελεί αντικειμενική εγγύηση της αντοχής στο χρόνο, ούτε καθιστά την πόρτα περισσότερο απρόσβλητη από εκείνη ενός ιάπωνα κατασκευαστή, αρκεί για να τροφοδοτήσει θετικά το υποκειμενικό μας αίσθημα. Η σιγουριά και απομόνωση που απλόχερα προσφέρει η σφραγισμένη καμπίνα (εδώ δεν παρεισφρύουν ανεπιθύμητοι ήχοι ούτε βέβαια τριγμοί), απευθύνεται στο βαθύτερο φροϋδικό μας ένστικτο που αναζητά την ασφάλεια και ζεστασιά της μήτρας όπου επιζητούμε να επιστρέψουμε. Ο θάλαμος των επιβατών, προβάλει ώς άλλο ‘κουκούλι’ που θα μας προσφέρει τη μητρική στοργή και ασφάλεια απεναντι σ’ ένα κόσμο γεμάτο εξωτερικούς (οδικούς και μη) κινδύνους (όσο μάλιστα κανείς ανελίσσεται κοινωνικά, τόσο ισχυροποιείται αυτή η ανάγκη προστασίας, μιας προστασίας που πια συμπεριλαμβάνει την ιδιοκτησία και τα λοιπά κεκτημένα).



Στο Golf, ο τρόπος χειρισμού των επιφανειών, παρότι απέχει από τη γλυπτική κομψότητα μιας γαλλικής ή ιταλικής κατασκευής, κρύβει στις μεγάλες ακτίνες καμπυλότητας και τις δωρικές αναλογίες, έναν ακόμη συμβολισμό διαχρονικότητας και αντοχής. Το αμάξωμα δείχνει να έχει ‘σκαλιστεί’ με κόπο σ’ ένα σκληρό και ανθεκτικό υλικό. Οι λεπτοί και ισοπαχείς αρμοί, προσεκτικά χαραγμένοι στο συνολικό σχήμα, έρχονται να ενισχύσουν το αίσθημα στιβαρότητας. Η άριστη συναρμογή των επιμέρους τμημάτων (μέσα και έξω από το αυτοκίνητο) παρέχουν την εντύπωση μιας συμπαγούς, μονοκόμματης κατασκευής, όπου τίποτα δεν μπορεί να αποκολληθεί. Διαμορφώνεται έτσι η εικόνα μιας μηχανικής μεν, ωστόσο τελειότητας που παραπέμπει στα δημιουργήματα της φύσης. Όπως ο Roland Barthes έχει γράψει με αφορμή τη Citröen DS: «Ο χιτώνας του Χριστού μονοκόμματα υφασμένος, όπως τα διαστημόπλοια της επιστημονικής μας φαντασίας είναι φτιαγμένα από ένα ενιαίο κομμάτι μετάλλου». Ο συνδυασμός αυτός, της φυσικής τελειότητας από τη μια, με την τεχνοκρατική αυστηρότητα των γερμανικών γραμμών από την άλλη, παράγει ένα αποτέλεσμα που το ανθρώπινο μάτι αδυνατεί να κατατάξει (αφού η φύση δεν έχει αυστηρότητα στις μορφές, ενώ οι μηχανές δεν έχουν τη φυσική τελειότητα, όντας φορείς της μαρτυρίας μιας τεχνητής διαδικασίας συναρμολόγησης). Τείνει λοιπόν, υποσυνείδητα, να το ανάγει σε κάτι απόκοσμο και συνεπώς από καταστική θέση ανώτερο.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία συνιστούν αυτό που η σύγχρονη ορολογία ονομάζει "απτή ποιότητα". Με άλλα λόγια ένα είδος ποιότητας λιγότερο πραγματικής και περισσότερο αντιληπτικής. Ωστόσο, καθίσταται φανερό πως αυτή η αντιληπτική ποιότητα κατέχει έναν ιδιαίτερα ισχυρό ρόλο στη συνείδηση του αγοραστικού κοινού, εφόσον αποτελεί έναν συναισθηματικό παράγοντα ευχαρίστησης που πηγάζει από το αυτοκίνητο. Ο Donald Norman, αναφέρεται εκτενώς σε αυτόν τον παράγοντα στο βιβλίο του Emotional Design, εξηγώντας τους μηχανισμούς μιας εσώτερης ικανοποίησης που αντλείται από τις λεπτομέρειες ενός καλοφτιαγμένου αντικειμένου. Ο χρήστης γοητεύεται από αντιληπτική διερεύνηση του αντικειμένου μέσα από όλες του τις αισθήσεις: η οπτική στιβαρότητα ικανοποιεί την όραση, το "σφράγισμα" της πόρτας την ακοή και η αίσθηση των καλοβαλμένων διακοπτών την αφή (ευχάριστη απτικά επίστρωση, απαλή λειτουργία σε όλη τους τη διαδρομή, δίχως τζόγους και κινητικές ατέλειες). Το είδος της αντιληπτικής αυτής ποιότητας, αυξάνει κατακόρυφα την ευχαρίστηση που εισπράττουμε κατά τη χρήση του αντικειμένου, με τον ίδιο τρόπο που ένα φρεσκοπλυμένο αυτοκίνητο μας δίνει συχνά την εντύπωση πως είναι πιο ευκολοδήγητο. Με τον τρόπο αυτό, οι κατά τ' άλλα τεχνοκράτες Γερμανοί φαίνεται πως έχουν εντοπίσει τον τρόπο να αγγίξουν το συναίσθημά μας. Έναν τρόπο πιο έμμεσο από τη συνήθη πρακτική μιας δυναμικής φόρμας και ταυτόχρονα, το ίδιο ή και περισσότερο αποτελεσματικό.

Η 5η γενιά του Golf, παρότι με τη συγκριτικά αυξημένη καμπυλότητα, υποδηλώνει μια μετάβαση από την αισθητική του ογκόλιθου σε εκείνη του... βότσαλου, παραμένει πιστή στις αρχές αυτού του –ομολογουμένως πετυχημένου– συμβολισμού.

Ανεξάρτητα από την παραπάνω θέση, το ζήτημα της ομαδικής παράκρουσης με το Golf φαίνεται να παρουσιάζει κοινωνιολογικό ενδιαφέρον... Οι απόψεις σας είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτες. Λοιπόν, τί λέτε? Προς τί ο μύθος?

λαδόξυδο με... στυλ

Για όσους πιστεύουν στην τελετουργία της μαγειρικής και αναγνωρίζουν την ομορφιά της ζωής στις μικρές λεπτομέρειες που στολίζουν την καθημερινότητά μας, η Eva Denmark A/S δημιούργησε τις Solo Aromagic Carafes (αρωμα...γικές καράφες). Διαθέτουν ειδικό μηχανισμό πού εξασφαλίζει την ομαλή ροή του περιεχομένου (λάδι ή ξύδι - μπαλσάμικο για την περίσταση) και αεροστεγές πώμα που επιτρέπει τη διατήρηση του αρώματος των μπαχαρικών που τα συνοδεύουν.

Αν το φαγητό είναι για σας μια βαρετή διαδικασία που εκτελείτε... διεκπεραιωτικά, αυτό το αντικείμενο, σας είναι παντελώς άχρηστο . Έτσι κι αλλιώς, το λάδι και το ξύδι δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν ποτέ την πρώτη τους κατοικία για κάτι καλύτερο.



Αν πάλι οι στήλες γευσιγνωσίας των περιοδικών είναι οι πρώτες που διαβάζετε (έστω, μετά από τα ωροσκόπια), οι καράφες αυτές είναι από τα αντικείμενα που κάνουν τη διαφορά: μετατρέπουν το τραπέζι σε σύνθεση υψηλής αισθητικής, το φαγητό σε γαστρονομική εμπειρία και ανάγουν την αγγουροντομάτα με λαδόξυδο σε... σαλάτα εποχής με sauce vinaigrette.

πάμε Βαγδάτη;

Χρηματοκιβώτιο σε ρόδες, ταξί της Βαγδάτης, ή σταθμός πολυμέσων του MTV? Και τα τρία, ή κατά την Ford ένα αυτοκίνητο... πόλης. Με μήκος μικρότερο από 4 μέτρα, θωρακισμένες πόρτες, κλειδαριές με συνδυασμό ασφαλείας, παράθυρα-πολεμίστρες, αλεξίσφαιρα στόρια, αλλά και ένα φιλόξενο εσωτερικό με οθόνη πολυμέσων 45 ιντσών στο πίσω μέρος, το SYNus (SYN=synthesis + u=urban + s=sanctuary) είναι η απάντηση της Αμερικής στις κρίσεις τρομοφοβίας των πολιτών της.

Τα πίσω καθίσματα αναδιπλώνονται, τα μπροστά περιστρέφονται προς τα πίσω και ιδού η προσωπική σας αίθουσα προβολής. Χαρείτε τα δελτία ειδήσεων παρκαρισμένοι στο κέντρο των εξελίξεων. Οι εξωτερικές εχθροπραξίες δεν πρόκειται να σας ενοχλήσουν...

Ακουμπήστε το όπλο σας στα πίσω παράθυρα και πάρτε μέρος στις εξελίξεις. Οι κλειδαριές με αριθμητικό συνδυασμό και περιστρεφόμενο μοχλό εγγυώνται να κρατήσουν μακριά τρομοκράτες και γιους που εποφθαλμιούν το αυτοκίνητο για τη βραδυνή τους έξοδο (sic!).

διακοπές για... ανασφαλείς

Όσοι είδαν την πρόσφατη ταινία επιστημονικής φαντασίας "το Νησί", θα θυμούνται το ταχύπλοο σκάφος που εμφανίζονταν επίμονα στα όνειρα του πρωταγωνιστή. Τα περισσότερα μέσα μεταφοράς που βλέπουμε στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας σχεδιάζονται ειδικά γι' αυτόν το σκοπό. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο με το σκάφος αυτό! Το Wally Power 118 είναι ένα σκάφος υπαρκτό, παρότι η εικόνα του είναι αρκετά φουτουριστική ακόμη και με τα δεδομένα του μέλλοντος.

Η ξεχωριστή του σχεδίαση διακρίνεται για την επιθετική της αισθητική. Οι έντονες ακμές και το δυναμικό του σχήμα θυμίζουν το αμερικανικό βομβαρδιστικό Stealth. Η υιοθέτηση αυτής της φόρμας αντικατοπτρίζει το κοινό αίσθημα ανασφάλειας των καιρών μας. Η φιλικότητα και ζεστασιά που περιμένει κανείς από ένα σκάφος αναψυχής, θυσιάζονται για χάρη ενός σχήματος που εμπνέει ασφάλεια στον σύγχρονο, απλό, καθημερινό... κροίσο.

Στη λιτή τραπεζαρία του καταστρώματος μπορείτε να χαλαρώσετε, έχοντας πρώτα εξολοθρεύσει όσους απείλησαν εσάς και τις διακοπές σας (η πρωταγωνίστρια δεν περιλαμβάνεται στον εξοπλισμό)

κουίζ

Συχνά, το να μαντέψεις τη χρησιμότητα ενός αντικειμένου απαιτεί περισσότερη φαντασία απ' ότι για να το επινοήσεις. Μπορείτε να φανταστείτε τη χρήση του αντικειμένου στη φωτογραφία?

(απαντήστε στο link "comments")

H απάντηση: πιαστράκια για κάλτσες. Οι κάλτσες πιάνονται στα δύο άκρα, ώστε να μη χάσουν το... ταίρι τους κατά το πλύσιμο και το άπλωμα. Τέρμα οι χρονοβόρες αναζητήσεις του ζεύγους.

τα μέσα του... μέσου

(ή τα ΜΜΕ του μέσου πολίτη)



Τα πρώτα σημάδια μιας κουλτούρας που εκλείπει έχουν αρχίσει να εμφανίζουν εδώ και καιρό τα κρατικά κανάλια. Μετά από μια χρόνια περίοδο αναζητήσεων, τα τρία τηλεοπτικά κανάλια της ΕΡΤ είχαν προσδιορίσει ένα προφίλ ικανό να σταθεί με αξιοπρέπεια απέναντι στο θλιβερό τηλεοπτικό τοπίο της ιδιωτικής τηλεόρασης. Μπροστά στο απογοητευτικό θέαμα μιας μαζικής κουλτούρας προσαρμοσμένης στις προσληπτικές ικανότητες του μέσου όρου (περιττεύει να αναφερθώ εκτενώς στο πρόγραμμα των ιδιωτικών καναλιών), τα κρατικά κανάλια είχαν αρχίσαν να διαφαίνονται ως θεματοφύλακες ενός πολιτισμού που πάλευε να διασωθεί. Φαίνεται όμως, πως ο δρόμος της εναλλακτικής τηλεόρασης για ένα κοινό που αντιστέκεται στα σύγχρονα πρότυπα λαϊκής κατανάλωσης δεν ικανοποιούσε το κακώς νοούμενο αίσθημα "δημοκρατικοποίησης". Μιας "δημοκρατικοποίησης" που τείνει να εξισώσει κάθε έκφανση πολιτισμού με έναν μέσο (και στην πραγματικότητα χαμηλό) όρο, στο όνομα ερεθισμάτων που πρέπει να είναι εύληπτα από όλους.
Έτσι, η ΕΡΤ δεν άργησε να στραφεί "δημοκρατικά" προς τα βραζιλιάνικα σήριαλ (επιστροφή στους κώδικες αξιών εποχών -φοβάμαι και καθεστώτων- που πιστεύαμε πως έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί), την αμετροέπεια και καταστροφολογία στην ενημέρωση (μη σταθούμε και παραπίσω από τους συναδέλφους των ιδιωτικών μέσων) και βέβαια το νεότερο παράδειγμα αμερικανόφερτων εκπομπών που αναλαμβάνουν να ξαναθέσουν στον ορθό δρόμο κάθε επαναστάτη που τολμά να πιστεύει σε "επικίνδυνα ιδεολογήματα" όπως το δικαίωμα στην ιδιαιτερότητα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην ιδιαιτερότητα των τηλεοπτικών προτιμήσεων, αλλά και στις πρωτογενείς ιδιαιτερότητες του ίδιου του ανθρωπίνου σώματος. Έτσι, αν η μύτη σας ξεπερνά το μέσο όρο (όχι από άποψη σνομπισμού - αυτός είναι θεμιτός), τότε μια σειρά αμερικανών χειρουργών αναλαμβάνει να διορθώσει το λάθος. Αν έχετε παραμείνει "μαλλιάς και μηχανόβιος", η ίδια ομάδα θα αποκαταστήσει το προφίλ σας σε σχέση με την "ορθή" εικόνα του καλοχτενισμένου ευπρεπούς πολίτη με τη χωρίστρα στο πλάι, το δερμάτινο μπουφάν και το κόντρα ξύρισμα, που ακούει Air Supply στο οικογενειακό του Toyota. Ασφαλώς, η διάσημη ομάδα χειρουργών της εκπομπής "Ριζική Αναμόρφωση", αναλαμβάνει να συμμορφώσει ένα πλήθος ακόμη από ατίθασα χαρακτηριστικά όπως το μέγεθος και ύψος του στήθους, την επιφάνεια του δέρματος, τα χαρακτηριστικά του προσώπου και ό,τι άλλο τολμά να υπαινίσσεται κάποια ιδιαιτερότητα που άναρχα ξεφεύγει από την κρατούσα εικόνα του φυσιολογικού. Και βέβαια, να προβάλλει περίτρανα το θεάρεστο έργο της με εικόνες ανθρώπων που αναλώνονται σε λυγμούς ευγνωμοσύνης προς τους θεούς της χειρουργικής ομογενοποίησης.
Και εκεί που θα περίμενε κανείς να δεί το σύμβολο της ιδιωτικής προσφοράς στο βωμό της τηλεοπτικής κουλτούρας (το σηματάκι του καναλιού στην πάνω γωνία της οθόνης δηλαδή), αντικρύζει με απογοήτευση και τρόμο, το logo της... ΕΡΤ. Με άλλα λόγια, αν τολμήσαμε προς στιγμή να απατηθούμε ότι τα κανάλια που πληρώνουμε θα έστεκαν στο ύψος ενός πολιτισμού που ονειρευόμαστε, η αλήθεια έρχεται να μας θυμίσει πως δεν αξίζουμε τίποτα περισσότερο από σκυλάδικα, κοσμικές στήλες, τηλεοπτικούς ψυχαναλυτές, κράχτες των ειδήσεων και βέβαια χειρούργους που θα μας συμμορφώσουν με τα πρότυπα ομορφιάς. Αυτή λοιπόν είναι η επίσημη στάση της κρατικής τηλεόρασης απέναντι στο ζήτημα των μέσων - να γίνουμε όλοι μέσοι. Να πειστούμε πως η λύση στην αρνητική μας αύρα είναι η στραβή μας οδοντοστοιχία. Να βεβαιωθούμε πως η ευτυχία, η καλλιέργεια και προσωπική ανάπτυξη αρχίζουν και τελειώνουν στο νυστέρι της "ριζικής αναμόρφωσης". Ζήτω λοιπόν η οπτική μας ομογενοποίηση. Ζήτω η πνευματική και διανοητική μας ομογενοποίηση. Και βέβαια ζήτω η ιδεολογική και τηλεοπτική μας ομογενοποίηση.
Δεν θα πω κάτι καινούριο αν ισχυριστώ ότι έχουμε την τηλεόραση που μας αξίζει. Μπράβο στην ΕΡΤ που ξαναγύρισε στο μαντρί της λαϊκής -ή μάλλον λαϊκίστικης- κουλτούρας... Μήπως ήρθε η ώρα να συνειδητοποίησουμε πως οι εναλλακτικοί είμαστε πολλοί και άρα δεν είμαστε και τόσο "εναλλακτικοί"?

αντικείμενα

Αυτή είναι η πρώτη δοκιμή για τη δημιουργία ενός blog με θέμα τα βιομηχανικά αντικείμενα, το σχεδιασμό αλλά και τον ευρύτερο ρόλο τους στο σύγχρονο πολιτισμό.